Η κρίση μας επηρέασε όλους. Για όσους τυχερούς έχουμε κάτι να ασχοληθούμε οι προθεσμίες είναι αυστηρές, η δουλειά πολλή και η διάθεση πάντα υπό αμφισβήτηση. Έτσι, μια απλή «αβαρία» (όπως λέμε εμείς οι μηχανικοί) στον ειρμό της δουλειάς, όπως η ολιγόωρη απουσία διαδικτύου, μπορεί να μετατραπεί εύκολα σε δικαιολογία αποχαιρετισμού κάθε αυτοσυγκέντρωσης. Και τότε είναι που είσαι ευάλωτος σε (ευχάριστες) παγίδες. Όπως το βιβλίο «Μια άλλη ευκαιρία…» του φίλου μου Κώστα Τριανταφυλλάκη.

Μια παγίδα που σε βρίσκει την άλλη μέρα το πρωί αποσβολωμένο να προσπαθείς με δυο (και τρεις και τέσσερις) καφέδες να αντισταθμίσεις το γεγονός ότι κοιμήθηκες στις 4 τα ξημερώματα. Γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να το αφήσεις πριν το τελειώσεις. Και οι προθεσμίες τρέχουν. Αλλά εσύ συνεχίζεις να θες να ζεις το βιβλίο. Και να γράψεις για αυτό.

Μια άλλη ευκαιρία λοιπόν. Πόσοι δεν τη λαχταρήσαμε αυτά τα 7 χρόνια κρίσης. Και πόσοι δεν την αφήσαμε κάποτε να φύγει. Πολλές φορές ξανά και ξανά. Γιατί οι από μηχανής θεοί της συμπαντικής αλήθειας που είναι η στατιστική είναι γενναιόδωροι, αλλά και ακριβοδίκαιοι, μαζί μας. Σου λένε, δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα την αδράξουν την ευκαιρία. Γιατί στο χέρι μας είναι να τιθασεύουμε τους νόμους των πιθανοτήτων. Και παίρνουν διάφορες μορφές αυτοί οι από μηχανής θεοί.

Όπως ενός βρώμικου μούργου. Που θυσιάζεται για να μπουν σε κίνηση πολλά μικρά θαύματα, αριστοτεχνικά δεμένα, σε μια όμορφη συντεχνία σχημάτων, απαρατήρητη στην αρχή, δύσκολα ανιχνεύσιμη. Και τόσο απρόσμενα μεγαλοπρεπή όταν τελικά ξεδιπλώνεται μπροστά μας. Σαν μια συμφωνία της τελειότερης ορχήστρας που συνέθεσε η συμπαντική αλήθεια: των ηλεκτρικών λεωφόρων του ανθρώπινου εγκεφάλου. Με αυτή τη θυσία, λοιπόν, ξεκινάει μια ανατρεπτική πορεία προς τη λύτρωση. Γιατί ανατρεπτική?

Συνήθως αρκεί μια στιγμή για να προκληθεί καταστροφή μη αναστρέψιμη για χρόνια. Όχι, όμως, για τον Κώστα και για τους ήρωές του. Χρόνια αέναης καθόδου στο σπιράλ της μιζέριας και της λήθης μπορούν σε λίγες μέρες να ακυρωθούν και να μετατρέψουν λάθη και παραλείψεις, ανθρώπων και θεών, σε μικρά θαύματα: συγχώρεση, δικαίωση, όνειρο, αγκαλιά, φιλί και ένα ποτήρι λικέρ μαστίχα. Όχι, δεν πρόκειται για μια ρομαντική επίκληση στην ελπίδα που φωλιάζει στο κουτί της Πανδώρας που είναι η ανθρώπινη ψυχή. Είναι μια ελεγεία για τη δύναμη του ανθρώπου να ορίζει τη μοίρα του. Αρκεί να είναι αρκετά δυνατός ώστε να απλώσει το χέρι του και να αρπάξει τη χορδή εκείνου του μοναδικού παράλληλου σύμπαντος ανάμεσα σε άπειρα πιθανά.

Γιατί οι ήρωες του βιβλίου δεν ακολουθούν μια προδιαγεγραμμένη πορεία προς την ευτυχία. Ψηλαφούν στο σκοτάδι ψάχνοντας εκείνη τη χορδή. Και δεν μπορούν πάντα να αδράξουν τη σωστή. Όμως, κι αυτό είναι ένα ακόμα μάθημα του βιβλίου, αρκεί να έχουν πίστη στον διπλανό τους, στον σύντροφο τους, στον συνάνθρωπο τους, στον δικό τους μικρό από μηχανής θεό, ότι θα είναι εκεί.

Να τους δώσει «μια άλλη ευκαιρία…».

Σας άρεσε? Κοινοποιήστε το!